രക്ത വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ചിതരുന്ന നിന്റെ ചില്ലകളില്‍,
വടാത്തപൂക്കള്‍.
പച്ചിലച്ചാര്‍ത്തിന്റെ ഇടയില്‍തഴച്ച
ചുവന്ന വാകപ്പൂക്കള്‍.
അടുപ്പങ്ങളിലും,അകലങ്ങളിലും
നീയെന്നും മനോഹരം
നിന്റെ പ്രണയം
അതിലേറെ സുന്ദരം.
അത്..............
പറയപ്പെടാത്ത വാക്കുകളാവുന്നു..........
എഴുതപ്പെടാത്ത വരികളാവുന്നു..........
പാടാത്ത സ്വരങ്ങളാവുന്നു............
കാണാത്ത കാഴ്ച്ചകളാവുന്നു...............
അത്......
എനിക്കു മാത്രം.........
സ്വന്തമാവുന്നു.

മഴ പെയ്യും,
അവസാനത്തെ രോദനവുംനിശ്ശബ്ദമാകും വരെ.............
മഴ പെയ്യും,
അവസാനത്തെ കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളീയുംവാര്‍ന്നു തീരും വരെ...........
മഴ പെയ്യും,
നെഞ്ജിലെ തീയണയും വരെ...........
മഴ പെയ്യും,
അതിന്റെ കുളിരില്‍ ഞാന്‍ അലിഞ്ഞുതീരും വരെ.........

ഒരിക്കലും തീരാത്ത ജീവിതപ്പാതകളിലൂടെ..........
ഇതുവരെ കണ്ടകാഴ്ചകളത്രയും,
ഓര്‍മ്മയുടെ ഭാണ്ടത്തില്‍ പേറി,
ഇനിക്കാണുന്ന കാഴ്ചകളത്രയും,
കൂട്ടിനായ് ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച്,
നടന്നകലുകയാണു ഞാന്‍.
ഈ ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന്........
നടന്നു തളരുന്ന ഒരു ലോക സഞ്ചാരിയെപ്പോലെ........
വേച്ചുപോവുന്ന കാലടികളുമായി
നടന്നകലുകയാണു ഞാന്‍.
ഒരു വ്യത്യാസം മാത്രം.
സഞ്ചാരിയുടെ ലക് ഷ്യം
ഈ ലോകം ചുറ്റിക്കാണണമെന്നുള്ളതാണ്.
എന്റെ ലക് ഷ്യം നീയാണ്.
നിന്നോടുള്ള പ്രണയമാണ്.
ആ സഞ്ചാരി ലോകം ചുറ്റി വന്നപപ്പോഴും,
ഞാന്‍ തുടങിയിടത്തു തന്നെ നില്‍ക്കുന്നു.
നിന്നിലേക്ക് അടുക്കാനും,
അകലാനുമാവാതെ.
ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അറിയുന്നു,
ഞാന്‍ നടന്നു തളരുകയായിരുന്നില്ല,
കാത്തിരുന്നു തളരുകയായിരുന്നു.
നിന്നിലേക്കണയാന്‍ കാത്തിരുന്ന്.........

ഏഴു നിറത്തില്‍ അഴകാര്‍ന്ന മഴവില്ല്-
അതാണെന്റെ ജീവിതം.
പക്ഷെ,
അതിന് നിമിഷങ്ങളുടെ ആയുസ്സേയുള്ളൂ.
പുലര്‍കാല വെയിലില്‍,
വൈഢൂര്യം പോലെ മിന്നുന്ന ഒരു മഞ്ഞുകണം-
അതാണെന്റെ ജീവിതം.
അതിനും നിമിഷങ്ങളുടെ ആയുസ്സേയുള്ളൂ.
ഇരുട്ടിനെ പ്രകാശമാക്കുന്ന,
ഇളംമഞ്ഞ വെളിച്ചത്തി-
ലെരിയുന്ന മെഴുകുതിരി.
അതാണെന്റെ ജീവിതം.
പക്ഷേ,
സ്വയം എരിഞ്ഞടങ്ങാനാണതിന്റെ വിധി.
എന്റെയും.............

ഞാന്‍
ഒരു മെഴുകുതിരിയാകുവാന്‍ ആശിക്കുന്നു.
നിന്റെ ഇരുട്ടിനെ പ്രകാശമയമാക്കിക്കൊണ്ട്സ്വയം
ഉരുകിത്തീരുവാന്‍ഞാന്‍ കൊതിക്കുന്നു.
ആ ഉരുകിത്തീരലിലൂടെ
എന്റെ ജീവിതം ധന്യമാകണമെന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അങ്ങനെയെങ്കില്‍,
ഈ ലോകം ഒരിക്കല്‍ പറയും
"ഞാന്‍ എരിഞ്ഞതെപ്പോഴും
നിനക്കുവേണ്‍ടിയായിരുന്നെന്ന്"

തിരമാലകള്‍ക്കൊന്നും അറിയില്ല.
കാണുന്നതെന്തും അത് തുടച്ചുനീക്കും.
എന്നാല്‍........
തീരത്ത് ഞാന്‍ അതിനെ കാത്ത് ഒരുപാടിരുന്നിട്ടും,
എന്റെ കണ്ണീരും ുഖവും അതവഗണിച്ചു.
ഒരു പക്ഷേ............
അതിലേക്കിറങ്ങിയാല്‍,
എന്റെ ദുഖത്തെ അത് സ്വീകരിച്ചേക്കും.
അഗ്നിക്കും ഒന്നും അറിയില്ല.
മുന്നില്‍ കാണുന്നതെന്തും അത് ഭക്ഷിക്കും.
എന്നാല്‍ ..........
ഞാന്‍ അതിന്റെ സമീപം ഒരുപാട് നേരം നിന്നിട്ടും,
എന്റെ കണ്ണീരും ദുഖവും അതവഗണിച്ചു.
ഒരു പക്ഷെ...............
ഞാന്‍ അതിനെ പുണര്‍ന്നാല്‍,
എന്റെ ദുഖത്തെ അത് സ്വീകരിച്ചേക്കും.
ഇല്ല............
എനിക്കും ഒന്നും അറീയില്ല.........

കാണാന്‍ രണ്‍ടൂ കണ്ണുണ്ടെനിക്ക്.
കേള്‍ക്കാന്‍ രണ്ടു കാതും.
മണക്കാനൊരു മൂക്കും,രുചിക്കാനൊരു നാവും,
സ്പര്‍ശനത്തിനൊരു ത്വക്കും സ്വന്തം...........
ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍ ഒരു മനസ്സും........
അതിലേറെ..............
നിന്നെ സ്നേഹിക്കാന്‍ ഒരു മനസ്സും.......